شماره تماس :40-36359339-071

میگو اب شور

0

میگو اب شور

تاریخچه پرورش میگو

ملل آسیا اولین افرادی بودند که اقدام به پرورش میگو کردند. ازآنجا که در قدیم امکان تکثیر وتولید لارو میگو وجود نداشته است، برای تامین لارو میگو از محیط های طبیعی دریا استفاده می شد . لاروهای جمع آوری شده از سواحل به استخرهای پرورشی که معمولا دو منظوره (توام با برنج، ماهی ، ماهی وغیره) بودند، انتقال می یافتند. سیستم پرورشی در آن دوره به صورت گسترده بود، لذا بازدهی پایینی داشت.

باپیشرفت علوم در این زمینه پرورش میگو رو به رشد گذاشت، به طوری که در زمان حاضر این فعالیت برای کشورهای جنوب شرقی آسیا از اهمیت بالایی  برخوردار است(ارز آوری، صادرات، اشتغال وغیره) پرورش میگو در منطقه خلیج فارس ودریای عمان درابتدا توسط کشورهای کویت وبحرین صورت گرفت. فعالیت های پرورشی در ایران از سال 1363 آغاز شد وهم اکنون از سیر روبه رشدی برخوردار است.

 

معرفی میگو های پرورشی

انتخاب گونه پرورشی باید به گونه ای صورت پذیرد که اولا از رشد مناسب وسریع در منطقه برخوردار باشد؛ثانیا فراهم آوردن لارو، غذا ومحیط پرورشی آن باهزینه متعادل وبدون مشکل امکان پزیر باشد.

با توجه به این موضوع گونه های زیر معرفی می شوند:

 

 1- میگوی سفید هندی  penaeus indicus

 

این گونه بدنی نیمه شفاف، به رنگ صورتی کم رنگ تا زرد دارد. از مهمترین مشخصات این گونه وجود یک جفت آنتن بسیار بلند شیری رنگ است که آن را از سایر گونه ها متمایز می سازد.

این گونه درمقایسه با سایر گونه ها برای پرورش در سواحل جنوبی کشور از بازدهی خوبی برخوردار است وبخش وسیعی از استخرهای پرورشی را به خود اختصاص می دهد.

درجه حرارت 22تا 23 درجه سانتی گراد وشوری 15تا25 جزء در هزار برای پرورش این گونه مناسب است.

نکته: میگوی سفید هندی در مقایسه با سایر گونه ها زودتر فاسد می شود، لذا در حمل ونقل ونگهداری بعد از صید، باید بسیار دقت کرد.

 

2- میگوی موزی  penaeus merguiensis 

بدن میگوی موزی به رنگ صورتی تا زرد کمرنگ است وخالهای قرمز مایل به قهوه ای دارد(شبیه موز کمی مانده). این گونه در آبهای جنوبی کشور به صورت طبیعی وجود دارد وازانواع میگو های مرغوب محسوب می شود.

درجه حرارت 25تا32 درجه سانتی گراد وشوری 15تا32 جزء در هزار برای پرورش این گونه مناسب است.

 

3- میگوی ببری سبز penaeus semisulcatus

 

بدن این گونه باند هایی رنگی دارد که این باند ها بصورت اریب یا متقاطعند. درایران مطالعات فراوانی برروی این گونه برای پرورش صورت گرفته است که هم اکنون نیز ادامه دارد؛ اما هنوز اطلاعات دقیقی درباره شرایط زیستی آن دردست نیست.

درجه حرارت 24تا34 درجه سانتی گراد وشوری 15تا28 جزء در هزار برای پرورش این گونه مناسب است.

نکته: از آنجا که این گونه نسبت به تغیرات شوری مقاوم واز سازگاری مناسبی در نقاط مختلف برخوردار است، گونه پرورشی مناسبی تشخیص داده شده است.

 

مکان یابی

انتخاب مکان مناسب برای پرورش میگو بسیار حائز اهمیت است واز جنبه های مختلفی مد نظر قرار می گیرد، زیرا هر گونه اشتباه در انتخاب محل یا تقییر بعدی ، سرمایه گذاری را با هزینه های بالایی روبه رو می کند. مکان یابی، طراحی وبرنامه ریزی برای احداث کارگاه پرورش میگو باید طبق بررسیهای کارشناسانه وهمه جانبه صورت پذیرد.

منبع آبی

عامل ضروری ومهمی برای انتخاب محل مورد نظر است وبنا به نیاز دو نوع منبع آبی مد نظر قرار دارد:

الف) آب شور دریا

نزدیکی کارگاه به آب دریا از مزایای آن است. منبع اصلی تامین آب استخرهای پرورشی آب دریاست که به روش های مختلف( کانال های آب رسانی، پمپاژ، جزرومد...) به حوضچه ها انتقال می یابد. نکته مهم در استفاده از آب دریا محل استفاده از آب است. این مکان به دلیل کدورت وگل آلودگی آب وهمچنین نوسانات شوری نباید در حاشیه مصب ها  وخور ها قرارداشته باشد؛ ضمن این که باید از منابع آلوده کننده آب نظیر کارخانه ها، فاضلاب های صنعتی وخانگی، بنادر و... دور باشد. آب مورد استفاده باید تمیز وشفاف باشد ونوسان شوری آن بالا نباشد، بهترین مکان برای برداشت آب دریا درمناطق شنی وصخره ای است که کدورت کمی دارد.

ب) آب شیرین

علاوه بر آب شور دریا، آب شیرین نیز برای کارگاه پرورش میگو ضروری است. این آب در مرحله اول برای تعدیل شوری آب استخرها (به دلیل تبخیر) مورد استفاده قرار می گیرد، همچنین برای مصارف بهداشتی وشست وشوی ابزار ووسایل مصرفی شود.

 

شرایط اقلیمی

شرایط آب وهوایی منطقه پرورش میگو بسیار حائز اهمیت است. محل مورد نظر باید دارای اقلیم گرمسیری و نیمه گرمسیری وتعداد روزهای آفتابی آن در طول دوره پرورش بالا باشد، زیرا یکی از منابع تغذیه ای میگو غذای طبیعی است واین منبع در ابتدا به وسیله نور خورشید تامین می شود. میزان بارندگی نیز از موارد مهم در انتخاب محل است، زیرا بارندگیهای زیاد در منطقه سبب گل آلودگی وکدورت آب می شود واز طرفی نوسانات شوری آب را به دنبال خواهد داشت.

 

توپو گرافی منطقه

منطقه موردنظر برای احداث کارگاه پرورش میگو باید حتی الامکان دارای زمینی مسطح یا با شیبی ملایم باشد چرا که وجود پستی وبلندی ، صخره و... هزینه های ساخت وطراحی استخرها را بالا می برد. علاوه بر این امکان پر وخالی کردن استخرها به صورت ثقلی وجود داشته باشد.

بافت خاک

زمین مورد نظر میزان رس لازم(30تا50 درصد) را داشته باشد تا از قدرت نگهدارندگی کافی در برابر آب برخوردار باشد. ضمن این که دربافت خاک تناسب بین رس وشن رعایت شده باشد.

حاصلخیزی خاک نیز می تواند در امر پرورش موثر باشد به طوری که هرچه خاک حاصلخیز تر باشد، به همان نسبت افزایش تولید غذای طبیعی وکاهش میزان کود مصرفی را به دنبال خواهد داشت.

نزدیکی به مراکز تهیه لارو وفروش میگو

نزدیکی به مراکز تهیه لارو وغذا می تواند امر پرورش را با موفقیت همراه سازد، چرا که لارو میگو به سرعت در اختیار پرورش دهنده قرار می گیرد وبا تلفات گمتری به استخرهای پرورشی انتقال می یابد، از طرفی تهیه غذا وانتقال میگو های پرورشی به بازار نیز بدون مشکل انجام می گیرد.

امکانات وتاسیسات

از آنجا که کارگاه پرورش میگو نیاز مند نیروی برق است، باید به یکی از خطوط انتقال نیرو نزدیک باشد تا با کمترین هزینه بتوان از آن استفاده کرد. در صورتی که استفاده از برق سراسری برای کارگاه میسر نباشد، نصب مولد برق باتوجه به نیاز کارگاه الزامی است. وجود تلفن، آب بهداشتی، نزدیکی به یکی از شهرهای بزرگ نیز از دیگر مزایای مکان مناسب برای پرورش میگو است.

 

جزر ومد

مناسب ترین نقطه برای پرورش میگو مکانی است که تغییرات ملایم جزر ومدی(بین 2تا3 متر) داشته باشد واین مقدار ازیک متر کمتر واز چهار متر بیشتر نباشد.

نیروی متخصص وکاری

استفاده از افراد بومی منطقه برای انجام امور مربوط به کارگاه از دیگر مزایای کارگاه است، چرا که هزینه پرسنلی کاهش خواهد یافت. از طرف دیگر استفاده از کارشناسان مجرب در کارگاه پرورش میگو لازم است   وموفقیت امر پرورش را افزایش می دهد.

ساختار استخرهای پرورش میگو

استخرهای پرورش میگو از جنس خاک هستند وعملیات ساخت آنها با توجه به نوع گونه، شرایط اقلیمی وامکانات موجود صورت می گیرد. از آنجا که میگو کف زی است واز بستر استخر برای زیست استفاده می کند، ای استخر ها به گونه ای طراحی می شوند که حائز بیشترین وسعت بستر باشد.

به این منظور درون استخر ها را به صورت سکو طراحی می کنند به طوری که فاصله کف سکو 30تا60 سانتی متر از سطح آبگیر است وعمق بخش عمیق ومحیط استخر نیز بین 1تا2/1 متر است.

کانالهای حاشیه استخرها این حسن را دارند  که اولا وسعت بیشتری را جهت تغذیه وزیست میگوها فراهم می آورند، ثانیا برای پناه بردن میگو به اعماق بیشتر در فصول گرم وبرداشت میگو در انتهای دوره پرورشی کاربرد دارند.

استخرهای پرورشی دریچه ورودی وخروجی نیز دارند. دریچه ورودی به توریهای ریزی برای جلوگیری از ورود موجودات هرز مجهز شده است. دریچه خروجی نیز ساختاری بتنی دارد که شامل سه ردیف شیار است. درون این شیارها توسط صفحات فلزی یا شاندورهای چوبی سد شده است بطوری که باز شدن دریچه خروجی سبب خروج آب می شود. میزان آب خروجی نیز با این دریچه تنظیم می شود.

مساحت استخرهای پرورش میگو معمولا یک هکتار در نظر گرفته می شود، چرا که بیشتر از یک هکتار نیازمند به مراقبت ورسیدگی بیشتر دارد. ضمن این که انجام عمل کود دهی، غذادهی، صید وسایر عملیات بر روی آنها دشوار تر است(شیب این نوع  استخرها از ورودی به طرف خروجی 2 درهزار است).

 

armin design